بی بازگشت (2)   

لحظه ای پیش از غروب خورشید
در کنار برکه ای
برجای مانده از باران سرد صبح تاریک خزان
ابر نفرت ، زرد و سرخ از آخرین فریاد نور
یاور دردمند محکوم به درد
اشک چشمانش دگر پیدا نبود
اشک و خون را خسته از آوارگی
همچنان آواره در دل می گریست