بی رحمی بی پایان   

صبحگاهم تاریک

چشمه ساران خاموش

خسته ام دیگر بار

خسته از تنهایی

کلبه ای ساخته ام از اندوه

بیگانه با خاطره ی سبز بهار

من در این دخمه ی هول و هذیان

غافلم از تنهایی خویش

گرچه در پاییزم

برگریزان در بند

می گریزد از من

و نمی تابد مهتاب بر شب هایم