قصه تلخ زندگی (سیاوش)

وداع

سیاوش — Sat, 01 Jan 2011 15:37:21 GMT

چند روز پیش شکوفه توی وبلاگش گفت که دیگه نمیخواد بنویسه . من اولش خیلی ناراحت شدم ولی الان منظورش رو میفهمم و حال اون لحظش رو . این آخرین مطلب این وبلاگ خواهد بود با این تفاوت که من نمی خوام برای خودم و توی دفتر خاطرات چیزی بنویسم . نمی خوام هیچ خاطره ای از هیچ کس و هیچ اتفاقی داشته باشم . نمی خوام چیزی رو بخاطر بسپارم و بعدها با یادآوریش حال خودم رو بگیرم . نه . خاطره بی خاطره . می خوام توی اکنونم زندگی کنم . حتی به آینده هم کاری ندارم . آینده خودش میرسه و خیلی زود به گذشته تبدیل میشه . هیچ خیالی نیست . هیچی . راستی کریسمس مبارک . سال شادی رو براتون آرزو دارم .

افکار پلید و شیطانی

سیاوش — Mon, 27 Dec 2010 20:26:14 GMT

تنفر . احساس خشم و نابودی

این تنها حسیه که الان دارم

دنیای پاک بچگی

سیاوش — Sun, 26 Dec 2010 20:49:00 GMT

امروز خونه ی یکی از دوستانم چیزی دیدم که باعث شد ساعت ها بشینم و به یاد گذشته ها غرق در افکار بچگانه بشم . دی وی دی کارتون "دختری به نام نل" . باورم نمی شد . رفتم به 20 سال پیش . اون همه غربت و تنهایی و غم و غصه و بدبختی که سر یه دختر خراب شده بود و به دنبال نقش سراب "پارادایس" در جستجوی مادرش . غافل از اینکه "پارادایس" یعنی بهشت و مادرش هم دیگه زنده نبود . واقعا چرا باید این کارتون تا این حد تمی حزن انگیز و سراسر اندوه می داشت . مگه ما بچه ها چه گناهی داشتیم که باید بار غم "نل" رو هم به دوش می کشیدیم و توی تنهایی ها و غربت کودکانش شریک می شدیم . مخصوصا موسیقی درگیر کنندش که بعد از این همه مدت هنوز هم برای من سرشار از وحشت و ماتمه . وحشت از تنهایی و دنیایی بی رحم که با تمام توان به تنهایی ما می تازه . واقعا خیلی بی انصافی بود . امروز بعد از 20 سال که اولین بار "نل" رو دیده بودم باز هم با دیدنش اشکم دراومد...

دانلود ترانه ی "دختری به نام نل"

اعجاز روایح

سیاوش — Sat, 25 Dec 2010 14:54:27 GMT

امروز صبح که از خونه می رفتم بیرون رایحه ی دل انگیز عجیبی رو حس کردم
عطر دلنشینی داشت
منو با خودش برد به گذشته های دور
به 12 سال پیش
تا ظهر همه جا حسش می کردم
توی راهروهای شرکت
توی پارکینگ
حتی توی ماشین
انگار که این عطر رو همه جا اسپری کرده باشن
فکرم رو بدجوری مشغول کرده

ترانه های دلتنگی

سیاوش — Thu, 23 Dec 2010 21:37:03 GMT

عصر پنجشنبه اومدم خونه از سر کار . توی راه : ای جان من تو ، جانان من تو
در مذهب عشق ، ایمان من تو
--------------------------------
خسته و خسته تر از همیشه اومدم خونه . بی اختیار اشکم دراومد
رفتم سمت پخش موسیقی
سیگار روشن کردم و یه سی دی گذاشتم
چون که از همیشه دیوونه ترم با من باش
چون که بدجوری سزاوار تو ام با من باش
--------------------------------
یکی دو ساعت خواب
همش کابوس
سر غروب زدم بیرون - اومدم آریا شهر
صدای بلند یه هیوندا کوپه آزارم میده
خدا کنه تا جون دارم باشی گل بهارم
یه روز نیاد به من بگی دیگه دوست ندارم
سیگار دوم
--------------------------------
نیم ساعت بعد ، بوستان نحج البلاغه
گذشتن از تو آسون نیست - مثه تو یار فراوون نیست
باید سر به جنون زد - دل به خاک و خون زد
نرو از روزگارم - بی تو تمومه کارم
سیگار سوم
--------------------------------
شب میام خونه ، هزار جور صدای خشن و بلند توی سرمه
داره دیوونم میکنه
آرامش میخوام
خیلی خیلی زیاد
میرم توی تخت خوابم
آخرین سیگار و آخرین ترانه ی شب
ای که از عاطفه دوری - من به دام تو گرفتار
من اگه ناجی قلبم - تویی خنجر به دل یار

یلدا

سیاوش — Tue, 21 Dec 2010 22:06:18 GMT

امشب شب یلدا بود . خونه دوستان بودیم . بعد از سه هفته دور هم جمع شدیم . خوش گذشت . برگشتنی توی ماشین یکی از ترانه های سلنا گومز رو گوش می دادم . به اختلافهای بیشمار جامعه ی خودمون با جوامع غربی فکر کردم . آخه چرا تا این حد اختلاف . شب یلدا تا حد فقط یک اسم کمرنگ شده . افسوس

بهزاد

سیاوش — Fri, 17 Dec 2010 23:36:53 GMT

دیروز پیش بهزاد بودم . ازم دلخور بود . گفت چرا دیر دیر میای پیشم ؟ حق داره . یک ماهی میشد که ندیده بودمش . به اندازه یک سال پیر شده . از دلتنگی هاش گفت . از تلخی روزگار . اما سرحال بود . داشت اخبار میدید . گفت : می بینی بچه ها چقدر مدال آوردن؟ صندلی چرخدارش رو آوردم کنار پنجره . منظره دلگیری از پنجره اتاقش پیداست . باغ بارون خورده ی پاییزی . دل بهزاد مثل من به اندازه یه دنیا گرفته بود . الان اون هم می تونست توی مسابقات پارالمپیک باشه . چقدر دوستش دارم . به اندازه تمام چیزهایی که این دنیا ازش گرفته دوستش دارم . بهزاد تو برای من از هزاران مدال طلا با ارزش تری

خسته ی فرداها

سیاوش — Mon, 06 Dec 2010 14:30:07 GMT

آسمانم تاریک
خانه ام تاریک تر
خسته ام دیگر بار
خسته از تنهایی
که دلم سخت گرفته است از این پیچش وهم و هذیان
دوست دارم بروم بر طرفی
روشنم نیست کجا
در پی مهتابم
در شب گرم حضور اربابی تو
مرثیه می خوانم
با تمنای سکوت
دو سه خطی شاید
تا بیارامد دلم
مرگ من نزدیک است
لحظاتی دیگر
یا که روزی یا شبی
خوب می دانم که اگر تن ندهم بر این مرگ
تا ابد در ستم تحمیل جان خواهم ماند
غصه ها نزدیکتر
از ته دالان فکرم بر من
تا بتازد بر دلم
بوی برگ سوخته
کوچه ی تاریک و سرد
انتهای پاییز
من چه دورم از تو
و چه نزدیک دلم با تلخی فاصله ها
تو که رفتی من هم گم شدم در تپش خاطره ات
بیگانه گشتم با بهار
فصل قلبم ، پاییز
اشک چشمم ، باران

Download it - Right Click & Save Target As

یک شب گرم در پاییز

سیاوش — Mon, 29 Nov 2010 21:00:57 GMT

امروز غروب با چنتا از دوستام رفته بودیم بیرون . داشتن دوستای خوب واقعا لذتبخشه . احساس قدرت میکنی .

وقتی بهم میگن : سیاوش کم پیدایی،دیگه ما رو تحویل نمی گیری . احساس می کنم بهشون کم لطفی کردم .
می ریم توی پارک .... توی آلاچیق همیشگیمون . قدیما چقدر اینجا بزرگ و شادتر بود . الان دیگه نیست . شلوغ شده . پر سر و صدا . غمگین .
داریوش و خانمش ملیسا برای همه چای می ریزن . آیدا یقه ی کاپشنم رو میده بالا و میگه : تو سردت نیست؟ من دارم یخ می زنم .
آرمین با اون طنز همیشگیش میگه : بچه ها حال دارید تنی به آب بزنیم ؟ همه می خندیم .
هنوز داغیه چای روی لبامه . یه سیگار درمیارم .
ملیسا خانم اخماش میره تو هم و چپ چپ به من و داریوش نگاه می کنه . بازم میکشی؟
سپیده یه نخ برمی داره و برام فندک می زنه . ملیسا به اون هم اخم می کنه
میریم که قدم بزنیم
سرما رو حس می کنم . توی وجودمه . توی تک تک سلول های بدنم
سرمای تنهایی
سرمای بی رحمی این دنیا
خوبه این همه رفیق خوب دارم
آره این خیلی خوبه
باید بیشتر از قدیم باهاشون باشم
دیروز 28 نوامبر روز دوستی و رفاقت بود
روزتون مبارک دوستای خوبم
دوستی هامون تا ابد پایدار

عشق اول و آخرم

سیاوش — Sat, 27 Nov 2010 00:59:56 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی